یادداشت دانشجویی/ پریسا اندیده

گویا با مرگ خشایار الوند، پایتخت هم مرد

روز های نوروزیِ امسال در حالی گذشت که به علت شرایط پیش آمده به خاطر کرونا همه در خانه هایمان محبوس شده ایم. در حالی مردم با اشتیاق منتظر پخش سریال پایتخت در نوروز ۹۹ بودند‌ که انگار دیگر خبری از پایتخت همیشگی نیست.


به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سازمان بسیج دانشجویی / روز های نوروزیِ امسال در حالی گذشت که به علت شرایط پیش آمده به خاطر کرونا همه در خانه هایمان محبوس شده ایم. برای همین هم خواه ناخواه اوقات خود را با شبکه های تلویزیونی و اجتماعی می گذرانیم. یادداشت دانشجویی پریسا اندیده دانشجوی دانشگاه پیام نور خورموج در نقد یکی از فیلم های این روزها را در زیر می آوریم.

تا دیروز عدم نظارت برشبکه های اجتماعی معضلی برای خانواده ها شده بود و امروز شاید نسبت به شبکه های تلویزیونی هم باید نگران شد. در حالی مردم با اشتیاق منتظر پخش سریال پایتخت در نوروز ۹۹ بودند‌ که انگار دیگر خبری از پایتخت همیشگی نیست.
پایتختی که در فصل قبل، به خصوص در چند قسمت پایانی توانسته بود اوج غیرت ملی را به تصویر بکشد، به خیلی‌ها ارزش مدافعان حرم را بفهماند و بر قلب مردم حاکم شود. اما در این سری خبری از غرور ملی یا ارزش های آرمانی کشور نیست. مردم ایران بیشتر از آبان ۹۸، زخمی دی ماه ۹۸ هستند.

اگر قرار نیست مسائل سیاسی را که در سریال بیان می کنند جنبه آگاهی بیشتر مردم را داشته باشد، پس به چه علت بیان شده؟! آیا مشکلات حال حاضر در کشور به اندازه کافی نیست که به جای انتقال آرامش و آگاهی، فقط بر پریشانی و عصبانیت ملت از حکومت می افزایند. با پول بیت المال به نظامِ ملت حمله می کنند.
بله، رسانه نباید همچون مخدر عمل کند و مردم را از حقیقت‌ها تنها برای ساعتی دور کند؛ اما چنین فضاسازی هایی هم تمام حقیقت یا انصاف نیست که با برداشتن حد و مرز های اخلاقی و تربیتی بر درد ناهنجاری های جامعه می افزایند. چرا هنرمندی به جای کمک، دشمن روان جامعه‌ی خود می شود؟

انگار اهل هنر دیگر رسالت های خود را از یاد برده اند که به جای پاسداری از اصول فرهنگی ایران، خود آتشی بر جان این فرهنگ چندین هزار ساله شده اند. به چه قیمت، ارزش ها را بی ارزش کرده و توهین و بی احترامی را عادی سازی کرده و حتی توجیه می کنند؟ کدام حیقیقت… چه نکته مثبتی در این فصل دیده شد که لیاقت نگاه مردم شریف ایران را داشت؟

پیش از این هم بسیاری از منتقدان موارد مشابه را ذکر کرده‌اند که دیگر نیاز به گفتن آنها نمی بینم ولی باید گفت که تمام این کنایه های سیاسی بیشتر به نظر می رسد به این خاطر بود که نویسنده، خطای خود را در حمایت از شخصی در انتخابات ۹۶ انکار و خود را امروز منتقد او و دولتش نشان دهد…

منتقد نشان دهد تا برای روز هایی که دیگر هنری برای عرضه کردن ندارد، پوسته حمایتی برای خود ساخته باشد. و در حقیقت امروز با حرف ها و حرکاتش بیشتر به بدنه جامعه و نظام حمله کرده است. این نویسنده زیر ساخت هایی را مورد حمله قرار داده که اگر فرو بریزد دیگر هیچ از فرهنگ ایرانی نمی ماند.

این کار با پست های توییتری تفاوت دارد، چون اثر بیشتری دارد. امیدواریم که همه این دعوا های زرگریِ سیاسیِ نویسنده فقط به علت جهلشان بوده باشد و خدای ناکرده به عمد، قصد به تخریب فرهنگ ایران نکرده باشند.

همه این ها مطلبی را اثبات کرد که جای تامل دارد و آن هم این است که گویا با مرگ خشایار الوند خالق پایتخت، این سریال هم مرده و تنها سعی دارند همچون بهبود او را بی دلیل و منطق زنده نگه دارند.

پریسا اندیده

انتهای پیام/

ارسال نظر


captcha
آخرین اخبار