قاسم جعفری

آقایان مسؤولان! لااقل اشرافی‌گری خود را به رخ جامعه نکشید

آقایان مسؤولان! اگر هم نمی‌توانید همانند مردم متوسط باشید، لااقل اشرافی‌گری خود را به رخ جامعه نکشید و زندگی شاهانه‌تان را جار نزنید تا لااقل حس خوشبختی را از مردم نگیرید.


 

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بسیج دانشجویی: قاسم جعفری عضو هیات علمی دانشگاه و عضو شورای مرکزی کانون دانشگاهیان ایران اسلامی طی یادداشتی نوشت: آقایان مسوولان! طبق فرموده امام عدالت علی (ع) شما باید خود را در سبک زندگی با ضعیف‌ترین مردم حیطه حاکمیتی‌تان تنظیم کنید اگر هم نمی‌توانید متوسط باشید و اگر هم باز هم نمی‌توانید لااقل اشرافی گری خود را به رخ جامعه نکشید و زندگی شاهانه تان را جار نزنید تا لااقل حس خوش بختی را از مردم نگیرید. آری! ملت ایران می‌تواند سعادت خود را بسازد اگر بگذارند.

 

این یک واقیت است که بیشتر آدم‌ها عمر خود را در طلب چیزی تلف می‌کنند که باید خود شان آن را بسازند. یکی از همین مطلوب‌ها سعادت و خوشبختی است. قطعا سعادت یک احساس صرف نیست و واقعیت دارد اما باید بپذیریم سعادت همان قدر که دور است به همان اندازه نزدیک است. فقط یک فکر و درایت و قدرت اراده می‌خواهد تا از آن چه در دسترس داریم آن را بسازیم. 

 

در جایی می‌خواندم مردم فرانسه سعی می‌کنند زمان غذا خوردن را طولانی کنند و آن را در محیطی وسیع و دسته جمعی صرف کنند. در این اثنا با هم حرف می‌زنند و از احوال هم آگاه می شوند.. آنها با این کار احساس لذت و سعادت دارند. در یک کشور اروپایی دیگر مردم به جای ماشین با موتور سواری عشق می‌کنند و حتی بالا و پایین رفتن از پله با موتور جزء رسوم غیر قابل گذشت خیلی هاست.

 

مردم یک جزیره کوچک بین هند و چین و بویژه دانشگاهیان آنجا چند دقیقه سکوت دسته جمعی توام با تامل بعد از یک روز درسی و کاری را هرگز از دست نمی دهند و معتقدند این کار ضمن آرامش بخشی سلول های مغز را برای فعالیت مجدد آماده می کند.

 

اگر آداب و رسوم بیش از دویست کشور دنیا را بررسی کنیم از این قبیل خلقیات و آداب کم نیست که اکثر آنها نیز هزینه زیادی ندارد اما یک سرمایه بزرگ اجتماعی و فرهنگی برای ملت هاست.

 

البته ملت ایران با پیشینه تمدنی که به فضل اسلام بسی اصلاح و غنا یافته است از این سنخ میراث ماندگار همچون آیین نوروز فراوان دارد.

مبنای قرآن بر آن است که همه چیز در حال صیرورت و تحول است. " (یَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَیْرَ الْأَرْضِ وَالسَّمَاوَاتُ ۖ وَبَرَزُوا لِلَّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ)إبراهیم 48] وقتی زمین و آسمان‌ها متبدل می‌شوند آداب و رسوم و فرهنگ‌ها، دولت‌ها و تمدن‌ها به طریق اولی در تولد و رشد و احیانا مرگ و می‌میرند. تنها آن ملت و تمدنی می ماند که در این جنگ اراده‌ها تصمیم به ساختن و تطور هوشمندانه و عالمانه گرفته است و نه مقهور حوادث شدن.

 

فراموش نکنیم که ملت ایران برای احیای شریعت غراء و سمحای اسلامی که تامین سعادت دنیا و آخرت خود را در آن جستجو می کرد و می کند، انقلاب کرد. او همه گمشده روحی و مادی خود را از متن اسلام و نظام مردم سالار دینی می خواهد. اقتصاد سالم و بالنده، جامعه پویا با سرمایه اجتماعی قوی،امنیت، عزت و اقتدار ملی و جایگاه قوی و مورد غبطه بین المللی و.. اما تجربه تلخ دمکراسی غیر دینی برای ما یک عبرت است! امروز پژوهشگران غربی در پاسخ به این سوال که مرگ دمکراسی ها چگونه اتفاق می افتد می گویند: " در بسیاری از کشورها دمکراسی به خاطر تضعیف یا سرنگونی دولت های برآمده از آرا نمی‌میرد بلکه سوء حکمرانی همان دولت های منتخب مردم قاتل دمکراسی است.

 

فرید زکریا پژوهش گر امریکایی از نوعی دمکراسی که حقوق مدنی شهروندان را نادیده می گیرد ( و به بهانه منتخب بودن صدای مخالفان را خاموش می کند ) نام می برد.

 

نوع پیچیده تر آن دمکراسی هایی هستند که حقوق مدنی، تساوی در قانون و حقوق فردی افراد را به ظاهر محترم می شمرد ولی سیاست های عمومی را به موسسات غیر دمراتیک و تکنوکرات می سپرد مثلا در امریکا و اروپا تصمیم گیری اقتصادی و سرنوشت مردم دست بانک های مرکزی است که نهاد حاکمیتی غیر مردمی است.

 

دیگر بر کسی پوشیده نیست که امریکایی ها به دنبال دمکراسی مهندسی شده و تضمینی هستند؛ به همین خاطر خانم هیلاری کلینتون وزیر خارجه وقت امریکا پس از پیروزی حماس در 2006 می‌گوید این که بدون اطمینان از نتیجه مورد نظر برگزاری انتخابات را پذیرفتیم یک خطای بزرگ بود و به همین خاطر قبول نتیجه استنکاف می کند. ( آن ها دمکراسی را نیز مثل تروریسم بسته به این که له یا علیه شان باشد به خوب و بد تقسیم می کنند. )

 

عملکرد برخی مسوولان کشور در حال حاضر در همین چارچوب قابل تحلیل است. این که برخی سعی می‌کنند بیشتر حاشیه سازی کنند تا کار. نمونه آن ورود عالی ترین مسوول اجرایی کشور در مباحث فلسفی و تئوریک همچون بود و نبود علم دینی که کار پژوشگران حوزه و دانشگاه است و نه مسوولان اجرایی

 

نمونه دیگر تقسیم موضع و سخن مخالفان دولت به نقد و تخریب و در پی آن هر آنچه صادر می شود را برچسب تخریب زدن و منکوب کردن.

 

مشروعیت زدایی از هر سخن غیر موافق جریان حاکم دولتی هر چند عالمانه و ناصحانه باشد، جدای از برچسب هایی چون بی عقل و بی شناسنامه خواندن و .. با این استدلال که اگر قرار است کسی حرف مردم را بزند تنها رییس جمهور منتخب چنین جوازی را دارد و لاغیر! البته چنین رویه حکمرانی در آوار کردن دستاوردهای مهم این انقلاب عظیم ، بسی پر خطر است. گر چه ممکن است گفته شود بنیان مرصوص انقلاب اسلامی بیدی نیست که با این بادها بلرزد لیک ، با مفروض بودن این مطلب هم کسی مجوز ندارد بر شاخ بنشیند و بن ببرد.

 

یکی از اخلاقیات غیرحسنه این روزها همین است که عده ای که برای مدتی طولانی همه امکانات از بودجه و عده و عده کشور را در اختیار داشته اند ( همچون ریسس جمهور های قبلی و همکارانشان ) و یا هم اکنون دارند به جای پاسخگویی، بنای مخالف خوانی و اپوزوسیون نمایی گذارده اند و عجیب است برخی شان رسالت خود را انجام اعمال براندازانه می دانند. و برخی چنان دچار حس برتر بینی شده اند که می گویند چون رییس فلام جلسه ( مثل مجمع تشخیص ) ما نیستیم حضور پیدا نمی کنیم.

 

از سویی بی تدبیری برخی بخش های دیگر نیز اثر تخریبی چنین سیره‌ای را که برخی صاحب منصبان ( ماضی و حال ) قوه مجریه در پیش گرفته است دوچندان می کند. مثلا مجلس و حتی تک تک نمایندگان ملت در برابر این سخن که تنها رییس جمهور بلندگوی مردم است از خود و حیثیت حقوقی مجلس که امام راحل در راس امورش می دانست به خوبی دفاع نکردند.

 

سوء تدبیر حاکم بر رفتار مجلس نظیر راه انداختن فستیوال استیضاح در واپسین روزهای سال که به تعبیر برخی فرصتی دست داد تا دولت بولدوزر وار از روی مجلس عبور کند نیز مزید بر علت است که امیدواریم از جانب تصمیم سازان و تصمیم گیران تعمدی در کار نبوده باشد. 

 

همگان باید بدانیم بازگرداندن آن بخش از اعتماد عمومی که در اثر حکمرانی بد ، اتفاق افتاده است یک ضرورت است. ما فکر می کنیم سهم قوه قضائیه در این فرایند بسیار حیاتی است. برنامه اقدام آن در چند محور ، اصلاح و بازسازی از درون ( بویژه معطوف به نیروی انسانی سالم و طرد فاسدان احتمالی ) و ابراز قاطعیت منطقی در انجام مسوولیت های محوله قانونی اصلی ترین انتظار مردم از قوه قضائیه است.

 

سال هاست که مردم می خواهند اجرای عدالت، رفع و نفی تبعیض، مجازات مجرمان و قطع دستان دراز شده به بیت المال را با وضوح و گستردگی بیشتر ببینند. مردم بیش از حرف زدن در مقوله ای مثل طرح " اعاده اموال نامشروع مسوولان " مشتاقند به صیغه خبری بشنوند که اموال نامشروع فلان شخص حقیقی یا حقوقی بخش خصوص یا عمومی به بیت المال بازگشت. مجرمان مربوطه محاکمه و مجازات شدند. فکر می کنم بدون تصویب طرح مورد بحث که در جای خود می تواند تکمیلی و مفید باشد ظرفیت قوانین موجود هم در انجام چنین رسالتی پاسخگوست. به شرط آن که بخواهیم و اراده ایستادگی در برابر فساد را داشته باشیم.

 

کسی انکار نمی‌کند که دشمنان ملک و ملت در کمینند تا اصل انقلاب را زیر سوال برند، دستاوردهای عظیم آن را انکار کنند و علاوه بر ایجاد بحران های ساختگی و سهمگین در همه عرصه ها چالش ها و آسیب های موجود را با بزرگنمایی و ترویج دامن زنند، اما مساله این جاست که صرف نظر از عده ای خود فروش، برخی ناخواسته با عمل خود اسباب توفیق بدخواهان کشور و نظام را فراهم می کنند.

 

یک نشریه امریکایی نوشته بود: دولت سعودی با اخراج صدها هزار کارگر یمنی بهترین کمک را به انقلابیون کرده است چون تک تک این ها پس از بازگشت به کشور به صف مبارزان می پیوندند و در مقابل ائتلاف خود خوانده و اشغال گران سعودی می ایستند. گاهی آدمی را به ذهن می رسد که عملکرد بد بسیاری از متولیان امور در سطوح مختلف اجرایی و غیر اجرایی کشور ما هم ، در ناراضی سازی مردم و تزریق ناامیدی عمومی نقشی کمتر از سوء تدبیر حکام طاغوتی سعودی ندارد.

 

مساله تناقضات بی پاسخ مسوولان از دیده بیدار صاحب نظران دور نمی ماند ، دولت مردی می گوید دختر مظلوم وزیری به خاطر بیکاری برند فلان پوشاک خارجی را برای تجارت برگزیده است . وزیری که می گویند سرمایه اش ، صدها میلیاردی است با انکار همه چیز خود را صاحب 4.5 میلیون تومان می داند . راستی چه کسی باید با تبیین حقیقت جلوی چنین تحیر عمومی و مخل به اعتماد بین مردم و حاکمیت را بگیرد ؟

 

امید است در این روز ها که نرم نرمک می رسد اینک بهار و ملت ایران خوب می داند که در موسم نوروز چگونه با ترویج و عمل به همه آداب انسانی و الهی ، سعادت خویش را رقم زند ،آن ها با خانه تکانی ، توجه به نیازمندان در جنبه های مختلف ، حضور بر مزار شهیدان و سایر سرنهادگان بر تیره تراب و اهداء فاتحه و طلب رحمت ، صله ارحام در سفر و حضر و..زندگانی را بر خود و دیگران شیرین می کنند.و شاهد سعادت را به رغم تمام کاستی ها ، ( تورم ، رکود ، بیکاری و سایر آسیب های اجتماعی و فرهنگی ) با حسن سلوک و اندیشه پاک ، نیات حسنه و امیدواری به آینده ای روشن در آغوش می گیرند. امید است که مسوولان ما حال خوش مردم را با تدابیر حکیمانه خودبیفزایند .اگر هم از برخی چنان هنری بر نمی آید ، کاش حال نیکوی ملتی را با سوء تدبیر نربایند.

 

مثلا اگر برخی مسوولان در ایام نوروز هوای کیش به سرشان زده است دیگر افتتاح طرح ها و پروژه های آنچنانی را بهانه حضور خود در آنجا نکنند.چنین کارهایی که بیشتر تبرج و خودنمایی با ثروت بیت المال جلوه می کند در دل میلیون ها آدمی که به خاطر سختی معیشت نمی توانند خانواده را برای سفرهای بسیار کم هزینه ببرند پیام های مثبتی نمی ریزد...

 

آقایان مسوولان ! طبق فرموده امام عدالت علی (ع) شما باید خود را در سبک زندگی با ضعیف ترین مردم حیطه حاکمیتی‌تان تنظیم کنید اگر هم نمی‌توانید متوسط باشید و اگر هم باز هم نمی‌توانید لااقل اشرافی گری خود را به رخ جامعه نکشید و زندگی شاهانه تان را جار نزنید تا لااقل حس خوش بختی را از مردم نگیرید. آری! ملت ایران می‌تواند سعادت خود را بسازد اگر بگذارند.»

ارسال نظر


captcha
آخرین اخبار